joost-en-myrna

Vorig jaar oktober werd mijn vader 60 jaar! Een hele mijlpaal en daar hoort dan ook een bijzonder en leuk kado bij! Na lang nadenken had ik bedacht dat het me heel gezellig leek om een vader-dochter weekend te plannen. We zouden dan dingen kunnen gaan doen die we allebei heel leuk vinden en ondertussen gezellig kunnen bijkletsen. Afgelopen weekend was het zover!

Omdat ik niet wou dat mijn vader van te voren alles wist, maar wel wilde weten waar hij de voorkeur aan zou geven heb ik een boekje gemaakt met vragen over wat hij leuk vindt. Er zat bijvoorbeeld een multiple choice lijstje bij waar hij verschillende antwoorden kon aanvinken. De keuzes waren dan bijvoorbeeld: cultuur, natuur, bioscoop, theater, wandelen met GPS, …., …
Daarna is het boekje nog een paar keer heen en weer gegaan tussen mijn vader met steeds nieuwe teaser’s om hem nieuwsgieriger te maken.

Toen ik geïnventariseerd had wat mijn vader leuk vond ben ik het internet opgedoken, opzoek naar een geschikte locatie om dit weekend te vertoeven. Sites die mij altijd erg helpen als ik een weekendje weg wil zijn: Weekendhotel of Bed and Breakfast . Daar vond ik dan ook al snel het volgende vakantiehuisje: Il Bosco.
Zeker een aanrader! We zijn hier heerlijk ontvangen en hebben ontzettend genoten van de gastvrijheid en de rust.

Wat hebben we allemaal gedaan? Nou we hebben zeker niet stil gezeten. Mijn vader heeft aangegeven graag te willen wandelen met GPS. Een variatie daarop is iets dat ik heel leuk vind namelijk Geocachen. Dit is kort door de bocht genoemd schatzoeken met GPS. Op de officiele site van geocaching kun je verschillende speurtochten opzoeken. Het gaat wat te ver om het helemaal hier uit te leggen, maar neem gerust een kijkje op de geocache site!
Ik had in elk geval als voorbereiding op ons weekend een aantal speurtochten in de buurt van ons stekkie opgezocht en ik kan zeggen dat we zeer succesvol zijn geweest in het zoeken!
De foto zie je mijn vader bij de laatste cache site. Natuurlijk staat de vindplek er zelf niet op, want dan is er voor andere niks meer aan

Dat is niet alles dat we gedaan hebben. Omdat mijn vader en ik allebei van puzzelen houden, leek het me niet meer dan gepast om een puzzeltje mee te nemen. We hebben dan ook samen een puzzel van 1000 stukjes weten op te lossen.

Het eindresultaat!

We hebben lekker gekletst, en gegeten..

En veel te snel was ons weekend al weer voorbij…

Maar wat later dan gepland waren we donderdag 31 januari toch bij Jasper, van wie we zijn auto leende om die middag langs wat oude school- en woonplekken van mij te rijden.

Het links-rijden was als vanzelfsprekend maar wellicht is zes weken Nieuw Zeeland dat betreft nog vers.

De combinatie van de vertraging, slecht weer en vroeg invallende donker, maakten dat we eigenlijk alleen uitgebreid rond konden kijken op een oude school van mij. Maar dat is dan wel een school anders dan dat je in Nederland vindt. Highfield School is een zogenaamde prep school voor kinderen van 8 tot 13. Het is een heuse engelse kostschool en toen ik op school kwam (1981) werden net de eerste meisjes toegelaten. Tegenwoordig zijn er evenveel meisjes als jongens. Ik herinner me dat de meerderheid van de kinderen ‘in de kost’ waren, nu is dat ongeveer de helft.

De school zelf is een verzameling van gebouwen, tegen elkaar aan, en een stenen kapel uit 1910. Voor de gebouwen liggen de sportvelden: voetbal, rugby en natuurlijk cricket. Daarachter liggen weer prachtige Engelse bossen.

Binnen vallen vooral op de ruime houten eetzaal, de gangen met oude foto’s en portretten en de houten panellen waarop de namen van oud-leerlingen staan. Ja - ik sta er ook tussen

Als toekomstig ouder kijk ik nu anders tegen de school aan. Het ziet er prachtig uit en de leerlingen waren duidelijk netjes opgevoed. Maar dat je je kind - al vanaf 8 jaar! - naar een kostschool zou sturen is voor mij - als Nederlander - ondenkbaar. Ja - ik ben zelf ook naar een internaat gegaan, maar wel pas toen ik 14 was en daar zelf de voordelen van inzag.

Als oud-leerling liep ik met open ogen rond. Ondanks wat wijzigingen over de jaren waren de inrichting en vooral geur nog zo herkenbaar. En ik herinner me Highfield School als een hele prettig school met stimulerende lessen en fantastische faciliteiten.

Een van de kado’s die we kregen voor ons trouwen was van mijn broer, Jasper, en zijn vriendin Marrit: een weekend bij hun in London. Dus het eerste weekend van februari zijn we daar lekker heen geweest.

Het plan was om met VLM vanaf vliegveld Groningen naar London City Airport te vliegen. De vlucht landt tussendoor op Schiphol voor uit- en instappers. Maar helaas werden wij ook uitstappers want de vlucht werd daar geschrapt. Het waaide te hard in London voor de Fokker 50 waarin we vlogen. Uiteindelijk zijn we omgeboekt op een vlucht naar Heathrow van BMI - met een veel grotere Airbus 320.

Toch zou ik volgende keer dat ik naar London ga weer dezelfde route kiezen. Vanuit ons huis is Groningen niet alleen dichterbij dan Schiphol maar er is ook veel minder kans op verkeersopstoppingen. Daarnaast kan je op loopafstand (echt!) van de terminal parkeren en betaal je voor vier dagen 30 ipv 55 euro. Eenmaal binnen gaat het inchecken en security clearance stuk ook lekker snel. Alleen de winkels, tja, die zijn er niet echt.