joost-en-myrna

Na twee nachten in Manganui zijn we maar weer verhuisd: naar Henderson Bay, wat nog iets noordelijker ligt.

De reis ging via een Winery: Karikari winery. Deze winery is het meest noordelijk gelegen wijngaard van NZ, gelegen op de Karikari Peninsula, op een heuvel met super uitzicht, en is in 2001 gestart. Zoals veel wineries zijn ze aan het experimenteren met druiven en verschillende combinaties maar volgens Joost moeten ze nog maar even verder zoeken (met dank aan Michiel voor de tour).

De hostel waar we de nacht hebben doorgebracht hebben we gevonden in het BBH boekje. Als je gaat rondtrekken door NZ en je overweegt het grootste deel van je nachten in hostels door te brengen, dan is het zeer handig en lucratief om een BBH-card te kopen. De BBH is een soort organisatie van hostels en zij publiceren jaarlijks een boekje/folder waarin alle hostels staan met naast de prijzen, een rating zoals die gegeven is door bezoekers het afgelopen jaar, erg handig!

Het *hostel* waar we dit keer terecht gekomen zijn ligt aan het einde van een 6 km lange “gravel road”. Achter de hostel begint een pad. Als je die 15-20 minuten volgt door de bush bush dan kom je bij - jawel - het strand! En daar hebben we natuurlijk helemaal in ons uppie gelegen en lekker van de zon genoten. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat er een minimale hoeveelheid zand was en dat er rotsen tussen ons en de zee waren, zodat we niet een duik konden nemen, maar toch! Onze ruime lichte kamer in het hostel had ook een seaview! (met dank aan Hans & Joke)

Vandaag hadden we afgesproken met een Nederlands stel die hier in de buurt wonen. Zij (Tanja) is een verloskundige en heeft een duo-praktijk naast het “ziekenhuis” - zonder gynaecologische zorg, maar met een soort kraamkliniek - in Kaitaia. We hebben contact met haar gezocht na een vacature in het Nederlandse verloskundige tijdschrift. Niet om te reageren, maar wel om te kijken of we konden afspreken om hun ervaring te horen.

Tanja is drie jaar geleden met haar gezin naar Nieuw Zeeland verhuisd om hier te werken en natuurlijk te wonen. Na een rondleiding op haar praktijk zijn we uitgenodigd om bij hun thuis te lunchen. De rit naar hun huis is sprookjesachtig; door groene valleien en tropisch overwoekerde zandweggetjes. Hun huis zelf is een gezellige langwerpige eenverdieping houten huis, tegen een berghelling. Uit het huis kijken ze tegen een indrukwekkende helling met dikke tropische begroeiing aan. In het dal staat een huisje dat nu verbouwd wordt tot een heel knusse bescheiden cottage die gebruikt kan worden door bijvoorbeeld familie dat op bezoek komt.

Langs het huisje loopt ook een riviertje. Wanneer je die wat stroom opwaarts volgt arriveer je bij de pièce de résistance: een heuse waterval met daarbij een aardige stuk om in te zwemmen. In hun eigen achtertuin! Verder beschikken ze over enkele hectaren wat ruim voldoende zal zijn voor de koeien die ze al hebben en de schapen die nog moeten komen. Zij hebben hun eigen stukje paradijs op aarde écht gevonden.

Vandaag hebben we een lange reis gemaakt van Auckland naar het noorden, naar Mangonui in Doubtless Bay. Mangonui is een relatief oud plaatsje dat bloeide tijdens de negentiende eeuw toen er nog op grotere schaal op walvissen werd gejaagd. Schepen stopte er ook om schoon drinkwater te halen wat hier van de bergen af stroomt.

Het volledig houten hotel waarin we zaten was uit het begin van de twintigste eeuw en daarmee een van de oudere gebouwen van de regio. De balkondeuren van onze kamer klapten open naar het balkon dat uitkijkt op de baai. We hebben hier twee nachtjes vertoeft (met dank aan Evert en Elly).

Het plaatsje Whangamata zelf is een geliefde vakantiebestemming voor gezinnen omdat er een mooie en veilige strand is en surfers vanwege de mooie golven. Omdat wij nog gezin noch surfers zijn, waren we snel uitgekeken en zijn we zondagochtend in de auto gestapt om de lange weg terug naar Auckland te nemen.

Langs de oost kust zijn we omhoog reden - door nog meer kronkelige wegen - totdat we bij Hot Water Beach kwamen. Dit strand is een fenomeen vanwege de warm water bronnen onder het strand. Je hoeft maar een kuil te graven en je hebt je eigen jacuzzi. Wel grappig en behoorlijk druk, ook met Kiwi’s.

Vervolgens zijn we weer verder omhoog gereden via Whitanga naar Coromandel Town. Die hele reis was behoorlijk warm - want het was stralend weer - en wederom kronkelig met onderweg prachtige vergezichten die niet overkomen op een foto.

In Coromandel Town hebben we gegeten: een pasta salade en lokale mosselen gekookt in cocosmelk (met dank aan Adwin en Nathalie). Vervolgens was het nog twee en een half uur rijden naar Auckland.

Het is nu maandagochtend hier, dus tijd om te werken: Myrna is vandaag mee met een NZ-verloskundige om te kijken hoe het hier gaat. Ik blijf thuis om de was te doen en even te schrijven over afgelopen weekend.

We zijn zaterdagochtend vertrokken naar Whangamata. Dat ligt in het Gebied dat The Coromandel wordt genoemd. Dat is een grote schiereiland ten oosten van Auckland. De rit heen was ongeveer 150 km maar doordat we regelmatig stopte om foto’s te maken deden we er twee en een half uur over. De wegen is NZ zijn eigenlijk wel goed, vergelijkbaar met onze provinciale wegen maar deze reis ging regelmatig door bergachtige stukken met alle gekronkel van dien.

Eenmaal stapte we een bijzondere wereld in. De ‘bach’ (NZ benaming voor eenvoudig huisje) is door een zeker meneer nagelaten aan de nonnen-orde waartoe onze gastvrouwen behoren. De nonnen zijn zeer dankbaar maar niet vermogend dus alles ziet er perfect oud ware het niet enigszins ouderwets.

Inmiddels zijn we al drie dagen aan het acclimatiseren in Auckland. We hebben wat gewinkeld en alvast wat spulletje gekocht voor onze rondreis, zoals grote sneldrogende handdoeken (met dank aan Fons en Miranda). In Borders - een boekenketen - verloor Myrna zich in de uitgebreide selectie “crafty”-boeken. Ze heeft twee hele leuke gekocht: één met hippe naai-projecten en de andere met zelf te maken knuffels (met dank aan Alice en Tineke). We zijn ook lekker naar de film gegaan midden op de dag in een zeer luxe bioscoop waar je elders gekochte drank mee naar binnen mag nemen. Onder het genot van een latte en een Belgian Hot Chocolate with caramel hebben we Elizabeth - The Golden Age gekeken (met dank aan Frans en Sascha).

Zoals vorige keer zijn we zeer hartelijk en gastvrij ontvangen door een - inmiddels zeer bevriende - stel ex-nonnen. Hun gastvrijheid is enorm en geeft echt de gelegenheid om bij te komen. Maar vandaag zijn we er wel klaar voor: vertrek naar een buitenhuisje, ván de nonnen-orde, in de buurt van Pauanui. Die mogen we gebruiken voor dit weekend.

Maandag zijn we weer terug in Auckland zodat Joost platen kan shoppen terwijl Myrna meeloopt met een heuze Kiwi-midwife.

Myrna had besloten: deze vakantie wil ik filmen. Foto’s maken vindt ze ook leuk maar die rol had ik toch een beetje naar me toe getrokken. Hoe dan ook: we hadden bij voorbaat al besloten om in KL een videocamera te kopen. Wel een eenvoudige, een instapmodel van een betrouwbaar merk. Dat is gelukt. We hebben een Canon gekocht, de MF120.

Ik vind het zelf altijd wel aardig wanneer twee aangrenzende winkel dezelfde product, voor dezelfde prijs in de etalage hebben. Dan kan je tenminste vragen aan de verkoper: ‘Waarom zou ik bij jou kopen?’ Bij de camera kregen we een gratis tas en twee bandjes dus we - lees Myrna - konden gelijk aan de slag.

Maar ik had ook mijn wensen. Ik heb de digitale spiegelrelex camera van mijn ouders geleend. Ondanks de zeer uitgebreide uitrusting die zij hebben, had ik toch nog een behoefte. De simpel doch effectieve 50mm/1.8 lens. Zoombereik is heerlijk maar de beperking van een vaste lens dwingt je als fotograaf om terug te gaan naar de basis: belichting en compositie. En de grote diafragma opening geeft een heerlijk korte scherptediepte.

“A picture says more than a thousand words” daarom hier een foto, gemaakt met ‘mijn’ nieuwe lens, van mijn vrouw die ‘haar’ nieuwe videocamera aan het ontdekken is.

Eindelijk is onze huwelijksreis begonnen. Afgelopen maandag zijn we voor ruim vijf weken vertrokken naar Nieuw Zeeland.

Vanuit Nederland is Nieuw Zeeland het verst mogelijk vakantiebestemming; het ligt letterlijk aan de andere kant van de wereld en dat merk je aan de reis. We vertrokken maandag om 12 uur met Malaysia Airlines vanaf Schiphol en landde twaalf uur later om 7 uur ’s ochtends op Kuala Lumpur International Airport (KLIA). Dus we hadden een korte nacht in een vliegtuig waarin je toch niet lekker slaapt.

De ‘connecting flight’ was pas om 21 uur ‘s avonds dus we dachten - vol goede moed - de dag wel door te brengen met o.a. een bezoek aan de stad Kuala Lumpur (KL). Achteraf was een hotelkamer misschien ook een goed idee geweest want gelegenheid om lekker te uit te rusten op het vliegveld was er niet. Sommige vliegvelden hebben banken waar je ongegeneerd op kan slapen. Op KLIA hebben ze die niet.

Kuala Lumpur ingaan was wel heel leuk. Er is een non-stop trein (lees metro) verbinding naar KL Sentral en van daar uit kan je makkelijk overstappen naar andere richtingen. Omdat we niet echt bekend zijn met de stad kozen we voor de bekendste landmark van de stad: de enorm hoge dubbele torens, Twin Towers genaamd, want daar is ook een zeer grote winkelcentrum.

Met dit uitstapje hadden we zes uur volgemaakt maar de overige zes tot de aansluitende vlucht duurde des de langer. Zeer ongemakkelijk dommelde we in en uit slaap totdat we eindelijk konden instappen.

De vlucht naar Auckland duurt tien uur en gaat weer door een nacht. Wederom was slapen een noodzakelijk kwaad. En als je niet kan slapen staar je maar uit het raam. Maar de laatste twee uur is er niets te zien behalve water, water en water. Pas op het laatste moment is er land in zicht. En dan ben je er ook gelijk.

Is dit zo’n vervelende reis echt heel interessant? Misschien niet maar het voordeel is wel dat tegen de tijd dat je in Auckland landt je wel écht weg bent, héél ver weg. En eigenlijk is dat ook wel leuk. En ontspannend. We zijn nu écht op vakantie.

Tja… hoe zeg je dit anders dan als volgt: Myrna is zwanger! Nu al 12 weken en ze is eind mei uitgerekend. Uiteraard zijn we zeer verheugd. Eind mei klinkt ook als een leuke tijd om te bevallen. En de - kritische - eerste trimester is al voorbij, net nu we op vakantie gaan. Het gaat gelukkig ook goed. De periode van lichte misselijkheid is al geweest maar de vermoeidheid is er nog wel.

We hebben ook een “working title” zodat je niet de hele tijd naar ‘het’ hoef te referenen omdat het geslacht nog niet te zien is. We refereren daarom naar ‘Plusje’.

Afgelopen woensdag hebben we een echo gemaakt. Letterlijk nog wel want Myrna kan zichzelf prima echoen en ik kan heel goed op knopjes drukken waardoor een plaatje wordt opgeslagen. Plusje was volop in beweging; aan het springen nu er nog ruimte is daarvoor. We hebben ook geverifieerd dat er twee armen, benen en hersenhelften zijn. Op dit plaatje zie je een hoofdje en een arm met handje.