joost-en-myrna

Als iets stuk gaat is het altijd ongelegen. Zo ook onze warmwater-geiser die het oud en nieuw weekend wou kiezen om dienst te weigeren. Wat begon als een waakvlam die steeds vaker uit ging werd een waakvlam die vanaf vanochtend (zaterdagochtend) volledig dienst weigerde. Nou staan hier in de straat allerlei busjes van bouwondernemingen, elektra-bedrijven en ook gas-installatie bedrijven. Dus wij naar een buurman toe waarvan wij wisten dat hij de betreffende bestuurders weet te wonen. Na wat rondvraag kwam hij met een naam en mobiel-nummer die we konden bellen. De eigenaar van dat nummer zei binnen drie zinnen ‘ik kom gelijk langs’. En zo heb je binnen 15 minuten een vakman op de stoep omdat hij weet dat jij de buurman bent van de zoon van een collega. En een bedrag wat nog geen voorrijkosten zou dekken is het probleem verholpen: wat viezigheid op net de verkeerde plek. Gelukkig wonen we in een dorp want nu kan ik weer douchen.

De eerste kerst in ons leuke huisje! Hierbij onze mooie boom en een zelf samengestelde krans.

Ook hier op de Noord-Veluwe gaan ze mee met de tijd; dezelfde hopen, dromen en twijfels die in de rest van Nederland leven. Ook in Hattem is er bezorgdheid over ‘mensen van buiten’ die andere opvattingen hebben over wat hoort of wat normaal is. Ook in onze straat leven die gevoelens. Dus wij zijn we er pijnlijk bewust van dat wij ons best moeten doen: wij moeten integreren!

Om dat te doen moet je eerst goed om je heen kijken, je ogen open houden voor die kleine dingen die anders zijn dan dat wij gewend zijn. Het zijn juist die kleine signalen die je afgeeft. Dus je zoekt, als een antropoloog in de bergen van Papua Nieuw Guinea, naar die gebruiken, die rituelen, die culturele uitingen die uitstralen: ‘ik doe mijn best’. Na lang zoeken hebben wij eindelijk zo’n signaal gevonden.

Door middel van traditionele gele, houten schoenen laten we merken dat wij er bij willen horen.