joost-en-myrna

Naast een Joost en een Myrna is er ook een Sushi verhuisd. Sushi is Myrna’s kat en die kwam hiervoor niet echt buiten. In Myrna’s vorige huis was er alleen een balkon en daar mocht ze wel op maar echt buiten met onbegrensde mogelijkheden is dat natuurlijk niet. Nu hebben we een stukje tuin en er zat al een kattenluik in de achterdeur. Dus de basis ingrediënten voor het zelf in- en uitlopen zijn er.

Nu weten we dat je even moet wachten voordat je een kat na een verhuizing naar buiten laat. Vandaag nog vertelde een collega over een kat die op eigen initiatief wou terugverhuizen van Lelystad naar Kortenhoef. Over de 50(!!!) km deed de kat drie dagen. Dus de eerste vraag is: hoelang hou ik mijn kat binnen? Enig internet research levert twee tot drie weken op. Dus na die weken komt de volgende vraag: gooien we het kattenluik open en hopen we op het beste of maken we een gewenningsplan?

Vorige week zijn we begonnen met het naar buiten laten. Elke dag iets meer en het liefst wilden we dat ze in de buurt bleef (onder begeleiding buitenspelen zegmaar). Nu zijn katten niet echt geïnteresseerd in barrieres die wij opwerpen zoals een schutting. Voor een kat is een schutting een uitdaging: je kan graven zodat je er onderdoor kan of je kan erop springen en er al balancerend overheen lopen. Dus terwijl wij voor ons gevoel Sushi aan buiten lieten wennen was zij vooral bezig om ons te laten wennen aan het idee dat ze op zichzelf kan passen en dat we haar maar moeten vertrouwen.

Ze heeft bewezen dat ze voor zichzelf kan zorgen door haar eerst muis te vangen, achterin onze eigen tuin. Ik had door dat er iets bijzonders aan de hand was omdat ze ging grommen toen ik in de buurt kwam. Dat had ik haar nog nooit horen doen. Blijkbaar is een muis erg lekker en iets wat je moet beschermen. Na een klucht waarin achter elkaar de muis, Sushi en Joost van buiten naar binnen en weer naar buiten gingen heb ik de kat en muis weten te scheiden. De muis zag er ernstig uit met bloed enzo maar lag tien minuten later niet meer op de plek waar ik dacht die ie ging sterven.

Vannacht was de volgende stap: ’s nachts er op uit. Wij lagen natuurlijk niet helemaal lekker want het was nat, koud en donker en toch koos Sushi ervoor om buiten te blijven. Voor onze gemoedsrust werd het luikje op ‘kom maar binnen maar denk maar niet dat je weer naar buiten kan’ gezet en met die sussing gingen wij slapen… tot half zes. Herrie, gerommel en gekrijs maakten ons wakker. In de hal waren Sushi en een andere kat met elkaar op een weinig zachtaardig manier in de weer. We wisten wel wie de andere kat was. Het was de kat van de vorige bewoners. Zij zijn verhuisd en vinden dat hun kat dat ook moet begrijpen. Helaas snapt de kat het nog niet helemaal en hebben we de kat zo nu en dan rond zien lopen de laatste twee maanden. Nu was hij ook binnen gesloten, kon hij zich voeden met Sushi’s eten en ruzie maken met het wijfie dat wellicht denkt ‘zijn gebied’ over te nemen. De kat heb ik naar buiten gelaten en Sushi is doorweekt bij ons op bed komen liggen om zichzelf te wassen. Wordt vast vervolgd.

Myrna is ziek. Ze heeft Pfeiffer. En dat is niet leuk. En ook niet handig als je van die dingen wilt doen als verhuizen. En ze kan dus niet werken.

OK, het is geen excuus maar misschien een beetje verklaring voor onze schandelijke blog-verwaarlozing. Maar genoeg daarover.

Over Myrna: Myrna is ziek. Ze heeft Pfeiffer. Of als je arts bent: mononucleosis infectiosa. En dat is niet leuk. Ook niet handig als je van die dingen wilt doen als verhuizen. Alweer enkele weken geleden kreeg ze hoge koorts (t/m 40) zonder verdere klachten. Later kwamen daar opgezette amandelen met aanslag en keelpijn bij. Toen gingen alle klieren flink opzetten, hield de koorts aan en werden haar amandelen zo dik dat slikken enorm pijn deed en normaal eten onmogelijk werd. Dit was ongeveer het punt dat het ook voor de huisartsen duidelijk werd dat ze pfeiffer had. Dus de antibiotica kuren die ze eerste twee bezoeken meekreeg bleken nutteloos. (Tussen haakjes maar even: dit is hoe ik er tegenaan kijk. Wellicht dat Myrna hier iets anders over wil schrijven maar als ik nu zie hoe haar klachtenpatroon verliep in verhouding tot wat bekend is over pfeiffer begrijp ik niet waarom twee verschillende huisartsen niet eerder tot de juiste en resolute diagnose konden komen. Myrna heeft ook detailfoto’s van haar amandelen met uitslag die je vast op verzoek gemaild kan krijgen.)

Inmiddels zijn alle eerder symptomen verdwenen en is vermoeidheid overgebleven. Relatief kleine inspanningen zijn erg vermoeid voor haar. En ze kan dus niet werken. Het irritante van Pfeiffer is dat je niet van te voren weet hoelang het duurt en dat er geen behandeling is behalve ‘goed naar jezelf luisteren’, rust nemen en goed eten en drinken.

Het is vooral erg frustrerend. Myrna is geen ‘ik ga wel lekker op de bank hangen en dat komt goed uit want ik lag er
helemaal uit qua As The World Turns’-type. Daarnaast moest ze toezien hoe ik, gelukkig met hulp van anderen, de verhuizing van haar huis naar hier deed. Dat klinkt misschien ‘relaxed’ maar dat is het zeker niet. Het is toch lekkerder om zelf je spullen uit te zoeken, in te pakken en te verhuizen. Het zijn niet voor niets jouw spullen. Daarnaast is het niet werken een extra belasting voor haar collega’s, dat wil je anderen niet aandoen.

Als je een kaartje wil sturen of midden op de dag wil bellen (niet tijdens ‘Flog It’ aub) stuur ff een mailtje voor het adres of tel. nummer.